people in Antwerpen

Perspectives

Here comes the sun

Spring has come to my town and it made all the difference. Lists and lists of things to do, but not enough time to do all of it. I wake up in the morning because the sun is shining through the curtains into my eyes. I have breakfast with books. I go to work and the kids are challenging, amazing. They whine, they break things, they complain, they try, they are funny, they are worried, bored. And all I have to do is be there for all of it. It's such a relief to feel like I'm really good at something again. One boy had to write a letter in English. He wrote one from the future. Two kids slammed a door into a radiator, leaving a big round hole. A new boy finally managed a first smile after three hours of me trying to make him feel more comfortable. And did you know that fish do have some kind of long term memory?

It crawled its way inside. Winter. It wasn't very cold, but it was dark throughout. I did see snow, but it was on YouTube.

I walk around with him and we both take pictures, but afterwards I always like his better. He sees things I don't see. I really like his perspective. I do know that I'm learning a lot, from him and from trying. And sometimes I like one of my own, or they're just funny. I'm now looking at everything like it could be an image. They pop up right before my eyes and make me smile. I know that every picture has been taken before, so it's hard to be original, to feel original. But it's something that I understand, doing it.

"Brand" means "fire" in Dutch. I know things haven't gotten any better, or worse. It just depends on your point of view.

Pictures of Bonnefanten museum, Maastricht

Things to do when stuck in traffic for 3hrs - Part II

Help.

Pay respect to beautiful cars.

Look at the bright side.

Things to do in a car when stuck in traffic for 3hrs (part I)

Make hand-animals

Make a picture of yourself while pretending to sleep.

Make a picture of the car.

Irritate other people who are also stuck and have nowhere to go.

The art of skiing

Skiing was very weird. First of all, the awkwardness of the skiing wardrobe. I felt like a rubber puppet stuck inside a very white piece of paper. My feet hurt enormously in my awful boots and though I was aware of all the handy things in my pockets (iPod, tissues, money), I was never able to reach them during the day. After acquiring the basic skills of skiing near the town, my sister took me and Eefke up to the top of the glacier, where the snow was better. This was a one-hour journey walking/gliding/falling/waiting for the lift/waiting in the lift/getting yourself, your skis, your sticks inside crowded buses. We had to go through this agony twice a day, up and down.

The skiing itself was okay, as long as it wasn’t too scary. (It turns out I’m scared quite easily, which was the cause of some fights with my reckless sister). My friend Eefke was much braver than me. She went down some tricky slopes. She also fell out of the ski lift twice.

Then the town itself. Les Deux Alpes must be in the Guinness Book of World Records somewhere as being the town that was built within ten minutes. It’s extremely ugly and touristy, consisting only of big concrete condominiums, shops and hotels. It does not bring to mind the romantic streets you discover when in France, the rustic atmosphere, the old Roman churches in the middle of the town square. None of that. It did have a boulangerie where we bought French bread every morning. But that was about it. For the first four days, the only French I heard was the ‘bonjour’ from the guy who operated the ski lifts on the glacier. We only met Dutch and Belgian people, and some Italian ski instructors (who thought we were extremely interesting, by the way). We met them at the local bar, called ‘De Prins van Oranje’ (which is Dutch for ‘the prince of Orange’, which is the name of the Dutch royal family). The bar was a place where many bad, bad songs were played to many desperate people. And where alcohol was consumed in huge amounts and with astonishing speed. I joined in, because it was the only way to enjoy the music. I rarely dance when I go out, but at De Prins van Oranje, I danced all right. We stayed in the higher part of town, so we never really went down to explore the other side of it until the last day. When we finally did, we found out that the people downhill spoke English, Spanish and French. Segregation in the Alps. Who knew? But you know what the funny thing is? I had a great vacation! I was grumpy about the skiing part almost every day (except for the day when Eefke and I managed to escape to Grenoble, to be in the car with the music loud, then find a city where normal people were working, where the sun was shining on the terrace where we drank our cappuccinos, where we could watch regular French life and be part of it), but I also can’t remember the last time I laughed this much. We had good conversations, great meals, many cups of hot chocolate, beautiful views, lots of attention from the male locals (i.e. free drinks!), good music, a patient teacher. And most of all, so many moments where my mind swallowed the snow and turned all white and silent.

Image

doors close all the time
and houses burn down
so why this keyhole
suddenly
and without warning

under a blue sky
so uncommon

Some pictures

Utrecht by night. Too bad about that Hummer...

Tas

Mijn schoudertas is bruin en geel; ik kocht hem op een zondagmiddag in een tassenwinkel aan Bedford Avenue in Brooklyn – de hipste straat van de hele wereld. Toen althans – het was nog voordat ik jou ontmoette, een jaar of twee daarvoor. Het was de gelukkigste dag van mijn leven, tot dan toe. De zon scheen en de tijd stond stil. Ik wilde nooit meer een andere, ook al vond jij het maar een versleten onding. Ik heb hem altijd bij me. De inhoud van de tas: gsm, paspoort, pen, notitieblokje, autopapieren, agenda, een pakje kauwgom.

Nadat ik allang per ambulance naar het ziekenhuis was vervoerd, werd hij pas gevonden. Een politieagent die bezig was met het sporenonderzoek zag hem naast het bankje staan waar ik die middag mijn boterhammen heb zitten eten. Nu staat hij weer vlak bij mij, op de grond, naast mijn bed. Mijn tas met al mijn spullen. Mijn naam.

Jij kwam sneller dan ik dacht en toen je me zag, hield je je vast aan mijn bed. Alsof je anders misschien niet zou blijven staan, hield je je handen om het ijzer geklemd. Ik moet er vreselijk uit hebben gezien; zo lang lag ik nog niet op de kamer, een halve dag hooguit. Je ogen bleven op mij gericht. Eerlijk gezegd zag jij er ook niet geweldig uit, het tegenovergestelde van hoe ik je ken. Lijkbleek, bang, je haar in de war, zoals het zit als je door een storm gefietst bent. Je raakte mijn hand voorzichtig aan, bang voor hoe het zou voelen misschien. En je praatte tegen me, zo zacht dat ik je nauwelijks kon verstaan. Het bleef een monoloog.

De doktor lichtte je in. Je luisterde aandachtig. De gang was wit en donker tegelijk. Aan de muren hingen sterretjes en lichtjes. Je bleef geconcentreerd, want je wilde alles onthouden wat hij je vertelde. Je vroeg om een second opinion, omdat dat het enige was dat je kon doen. Hoeveel films hebben we niet samen bekeken waar de tweede kans van een verliezer een winnaar maakt? Een andere dokter kwam en ging. Jij belde mensen. Steeds weer stond je bij me en pakte je mijn hand.

De doktoren verschilden niet van mening en de dagen gingen voorbij. Het werd drukker op mijn kamer – familie, vrienden – en daarna werd het leeg. Zelfs jij was er niet, soms.

Op de grond mijn tas. Mijn agenda. Woensdagochtend 11:00 uur afspraak fysiotherapeut. Vrijdag 20:00 uur theater. Zaterdag, zoals altijd, tennis. Over twee weken vakantie. Met grote letters. VRIJ. VRIJ. VRIJ. Mijn gsm. De batterij zo goed als leeg. Twee sms’jes ontvangen, 9 oproepen gemist. Bijna allemaal van jou, die dag. Mijn paspoort verloopt op 7 november 2009. In het notitieblok lijstjes. Boodschappen. To do week 49. Verlanglijstje. Een paar boektitels. Hij staat naast mijn bed. Je hebt hem nog niet aangeraakt. Het is immers míjn tas. Ik kocht hem op een zondagmiddag in Bedford Avenue, een hele tijd geleden. Het was de gelukkigste dag van mijn leven. De zon scheen en de tijd stond stil.