The art of skiing

Skiing was very weird. First of all, the awkwardness of the skiing wardrobe. I felt like a rubber puppet stuck inside a very white piece of paper. My feet hurt enormously in my awful boots and though I was aware of all the handy things in my pockets (iPod, tissues, money), I was never able to reach them during the day. After acquiring the basic skills of skiing near the town, my sister took me and Eefke up to the top of the glacier, where the snow was better. This was a one-hour journey walking/gliding/falling/waiting for the lift/waiting in the lift/getting yourself, your skis, your sticks inside crowded buses. We had to go through this agony twice a day, up and down.

The skiing itself was okay, as long as it wasn’t too scary. (It turns out I’m scared quite easily, which was the cause of some fights with my reckless sister). My friend Eefke was much braver than me. She went down some tricky slopes. She also fell out of the ski lift twice.

Then the town itself. Les Deux Alpes must be in the Guinness Book of World Records somewhere as being the town that was built within ten minutes. It’s extremely ugly and touristy, consisting only of big concrete condominiums, shops and hotels. It does not bring to mind the romantic streets you discover when in France, the rustic atmosphere, the old Roman churches in the middle of the town square. None of that. It did have a boulangerie where we bought French bread every morning. But that was about it. For the first four days, the only French I heard was the ‘bonjour’ from the guy who operated the ski lifts on the glacier. We only met Dutch and Belgian people, and some Italian ski instructors (who thought we were extremely interesting, by the way). We met them at the local bar, called ‘De Prins van Oranje’ (which is Dutch for ‘the prince of Orange’, which is the name of the Dutch royal family). The bar was a place where many bad, bad songs were played to many desperate people. And where alcohol was consumed in huge amounts and with astonishing speed. I joined in, because it was the only way to enjoy the music. I rarely dance when I go out, but at De Prins van Oranje, I danced all right. We stayed in the higher part of town, so we never really went down to explore the other side of it until the last day. When we finally did, we found out that the people downhill spoke English, Spanish and French. Segregation in the Alps. Who knew? But you know what the funny thing is? I had a great vacation! I was grumpy about the skiing part almost every day (except for the day when Eefke and I managed to escape to Grenoble, to be in the car with the music loud, then find a city where normal people were working, where the sun was shining on the terrace where we drank our cappuccinos, where we could watch regular French life and be part of it), but I also can’t remember the last time I laughed this much. We had good conversations, great meals, many cups of hot chocolate, beautiful views, lots of attention from the male locals (i.e. free drinks!), good music, a patient teacher. And most of all, so many moments where my mind swallowed the snow and turned all white and silent.

Image

doors close all the time
and houses burn down
so why this keyhole
suddenly
and without warning

under a blue sky
so uncommon

Some pictures

Utrecht by night. Too bad about that Hummer...

Tas

Mijn schoudertas is bruin en geel; ik kocht hem op een zondagmiddag in een tassenwinkel aan Bedford Avenue in Brooklyn – de hipste straat van de hele wereld. Toen althans – het was nog voordat ik jou ontmoette, een jaar of twee daarvoor. Het was de gelukkigste dag van mijn leven, tot dan toe. De zon scheen en de tijd stond stil. Ik wilde nooit meer een andere, ook al vond jij het maar een versleten onding. Ik heb hem altijd bij me. De inhoud van de tas: gsm, paspoort, pen, notitieblokje, autopapieren, agenda, een pakje kauwgom.

Nadat ik allang per ambulance naar het ziekenhuis was vervoerd, werd hij pas gevonden. Een politieagent die bezig was met het sporenonderzoek zag hem naast het bankje staan waar ik die middag mijn boterhammen heb zitten eten. Nu staat hij weer vlak bij mij, op de grond, naast mijn bed. Mijn tas met al mijn spullen. Mijn naam.

Jij kwam sneller dan ik dacht en toen je me zag, hield je je vast aan mijn bed. Alsof je anders misschien niet zou blijven staan, hield je je handen om het ijzer geklemd. Ik moet er vreselijk uit hebben gezien; zo lang lag ik nog niet op de kamer, een halve dag hooguit. Je ogen bleven op mij gericht. Eerlijk gezegd zag jij er ook niet geweldig uit, het tegenovergestelde van hoe ik je ken. Lijkbleek, bang, je haar in de war, zoals het zit als je door een storm gefietst bent. Je raakte mijn hand voorzichtig aan, bang voor hoe het zou voelen misschien. En je praatte tegen me, zo zacht dat ik je nauwelijks kon verstaan. Het bleef een monoloog.

De doktor lichtte je in. Je luisterde aandachtig. De gang was wit en donker tegelijk. Aan de muren hingen sterretjes en lichtjes. Je bleef geconcentreerd, want je wilde alles onthouden wat hij je vertelde. Je vroeg om een second opinion, omdat dat het enige was dat je kon doen. Hoeveel films hebben we niet samen bekeken waar de tweede kans van een verliezer een winnaar maakt? Een andere dokter kwam en ging. Jij belde mensen. Steeds weer stond je bij me en pakte je mijn hand.

De doktoren verschilden niet van mening en de dagen gingen voorbij. Het werd drukker op mijn kamer – familie, vrienden – en daarna werd het leeg. Zelfs jij was er niet, soms.

Op de grond mijn tas. Mijn agenda. Woensdagochtend 11:00 uur afspraak fysiotherapeut. Vrijdag 20:00 uur theater. Zaterdag, zoals altijd, tennis. Over twee weken vakantie. Met grote letters. VRIJ. VRIJ. VRIJ. Mijn gsm. De batterij zo goed als leeg. Twee sms’jes ontvangen, 9 oproepen gemist. Bijna allemaal van jou, die dag. Mijn paspoort verloopt op 7 november 2009. In het notitieblok lijstjes. Boodschappen. To do week 49. Verlanglijstje. Een paar boektitels. Hij staat naast mijn bed. Je hebt hem nog niet aangeraakt. Het is immers míjn tas. Ik kocht hem op een zondagmiddag in Bedford Avenue, een hele tijd geleden. Het was de gelukkigste dag van mijn leven. De zon scheen en de tijd stond stil.

Salt & Sour

Salt

Sour

List of what I left behind this year

Six months. 183 days of 24 hours. I chose to give them away. Knowing you would not leave – a guaranteed postponement. An awkward struggle with time. The urge to disappear, to beg, to destroy, to surrender, but to stay, unmoved. To be excited about the future and wanting to eliminate myself from it. Six months of being dead, pretending to be alive, and waiting for anything to be lifted from me. I gave them away, six months, maybe more, in order to give myself time.

I left my country the day after. Like walking out of a pile of rubble, I saw myself get in cars, on a plane, trains, toward possibility and a sidewalk all mine. I traded in my language, because I was sick of each and every word. I spent a month stripped of all that made me who I am and I liked myself better. Light, reassured, new. All the dirt washed from me; it was startling, this easy rinsing, no spots left. I couldn’t help but laugh at myself. A reacquaintance.

The next thing I gave up was fear. Not completely – how can you ever give up something physiologically yours – only as far as I could throw it did I kill it, push it out. Without it, other things came back. Confidence. Challenge. It made me throw away more and more – this system – and more was returned. I gave up worry; I won chance. I gave up control; I found places so dazzling I never stopped staring. I gave up shame; you found me. I gave up guilt; with each step my sneakers smashed the concrete.

My blue messenger bag, left in New York. My old couch, left to a second-hand-salesman in Sittard. My house, which is – according to my brother - the most substantial asset I ever wasted. My dog, left to a drunk bastard sleeping in his recliner and a car that was fast and hard. My best friend, left to God and his servants, so how could I ever curse the son of a bitch? Ice cream, which is better left to the kids anyway. My subscription to the newspaper, because the person who took it no longer existed. I left you behind out of necessity. I gave one day a week to whatever comes next. I gave my hair to the hairdresser and then wanted it back. I gave money to lots of people, but they all earned it, except for the kids who needed it and the IRS who demanded it. I gave money to myself and nobody thought it inappropriate but me. Red, painted on a wall.

And some small ideas. The idea that work is the most important thing. The idea that family comes first. That I’m old. That eventually everybody – even me – has to settle down. That to cook equals to be an adult. That being an adult means anything. That I prefer men. That you can only write when you’re a writer. That too much wine constitutes a habit. That being on your own means being incapable of half. That I don’t have anything to say. That I’m a rationalist and a realist. That Taco Bell is a great place to have dinner. That everything will be okay.

When the year was over and dust had settled, I remained.

London 2

Londen was leuk, op het slapen op het vliegveld na...

London was great, except for the last night at the airport...

December

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik op ski's gestaan! In het begin gleed ik zonder enige weerstand de berg af, maar na anderhalf uur proberen, kon ik zomaar zigzaggend de berg af. Alleen het skiliftje is nog een beetje eng... Maar skieen is best leuk! Snelheid, beweging, nergens aan denken, alleen maar reageren.

On ski's for the first time in my life! At first I thought I would never learn how not to fall down, but after 90 minutes of trying, I was able to zigzag down the slopes. The only thing that's still a bit scary is the ski-lift.... But it's really nice to ski! Speed, movement, no thoughts at all, only reactions.

En nu gaat Noortje echt weg.... Mijn assistente (achteraan op de bank) stopt ermee per 1 januari en deze week waren we voor het laatst allemaal bij elkaar. In januari zal ook Jop vertrekken en heb ik dus twee nieuwe mensen nodig. Het was even spannend om ze te vinden en in de afgelopen drie weken zijn we heel druk geweest met nieuwe sollicitanten. Maar het is nu eindelijk bijna rond: twee nieuwe mensen en het team is weer compleet. Het was heel gezellig in Edd's!

Noortje is really leaving... My assistant (centre of the picture) is quitting on January 1st and this week was our last chance to be together with the whole team. Jop will leave in January as well, so I need two new staff members. I wasn't sure if I was going to find them and was very busy with new applicants for the last three weeks. But we're almost there now. We had a great time at Edd's.

Sara wordt al groot. Zo'n vier maanden oud nu. Ze is eigenlijk vaak best wel vervelend. Ze is niet moe te krijgen, wil continu spelen en bijten in mijn hand. Als ze iets lekkers te eten krijgt, eet ze dat niet op, zoals Mila deed, maar ze gaat er eerst heel gek naar zitten kijken en daarna houdt ze het urenlang in haar bek of ze verstopt het ergens. Een materialistisch beestje, dus. Ik mis Mila wel eens. Aan de andere kant is ze ontzettend vrolijk, nergens bang voor, blaft ze niet en is ze lekker zacht.

Sara is getting bigger. Four months old now. She is actually quite obnoxious most of the time. She never gets tired, wants to play all the time and likes biting my hand. Whenever she is given a treat, she won't eat it like Mila did, but she stares at it for some time, then takes it in her mouth for hours or hides it somewhere. A materialistic creature. Sometimes I miss Mila. On the other hand, Sara's incredibly happy, she never gets scared, she doesn't bark and she's nice and soft.

Het is zo leuk om te wonen waar ik woon! Buiten mijn raam hangen kerstlichtjes! En toen ik afgelopen donderdag vrij had, ben ik lekker in Cafe Zuid de krant gaan lezen en daarna gaan schrijven. Oh, en dinsdagochtend heb ik vlak voor het werk de boodschappen nog even gedaan. En toen ik vanavond thuiskwam, had daar net een zwerver zich in mijn portiek geinstalleerd. Oke, da's minder.

I just love my home! There are Chrismas lights outside my window! And when I had a day off on Thursday, I had my morning coffee at Cafe Zuid while reading the newspaper/doing some writing. And on Tuesday morning, I bought groceries before going to work. And when I came home tonight, I met a homeless person in my doorway. Okay, not everything is perfect. 

Inspiratie - Inspiration

Zie mij vanmorgen eens actief fotograferen in het centrum. Samen met foto-maatje Willem ben ik erop uit getrokken om te zoeken naar mooie beelden. Het lukte wonderwel! Willem heeft me in een dag ontzettend veel geleerd. Mijn batterij is nu leeg, maar ik kan niet wachten voor ik weer door kan gaan met foto's maken!

I finally got up from the couch today to make some pictures in town. My photography-class-buddy Willem and I went out looking for strong images. And it worked! Willem taught me a lot today. My battery is empty now, but I can't wait until I can pick up my (borrowed) camera again!

Draad

Thread

Bratwurst.
Man eating a snack. 

My beautiful monster

Ik had niet echt behoefte om foto's te maken de laatste tijd, dus hier een paar uit mijn arcIhief. Foto's van dat wat me het meeste bezighoudt: mijn werk. Lunch op kantoor - k eet een boterham met de locatiemanagers en mijn assistente. Zij gaat weg per 1 januari en een van de managers ook, dus ik ben hard op zoek naar nieuwe mensen. Wat nogal moeilijk gaat worden, want beiden zijn erg goed en dus moeilijk vervangbaar.

Didn't have the urge to make pictures for some time, so here are some from my archives. Pictures from the thing that keeps me busy most: work. Lunchtime at the office - I have a sandwich together with the location managers and my assistant. She's leaving January 1st and so is one of the managers, so I'm trying to find to new people. Which is going to be hard, because they're both good and hard to replace.

Dit is een van onze locaties. Op een normale weekdag geven we hier begeleiding aan zo'n 140 kinderen in de leeftijd van 13 tot 18. We hebben in totaal zes locaties (drie van onszelf en drie scholen). Elke locatie heeft een locatiemanager die er voor zorgt dat er elke dag begeleiders zijn om de kinderen te helpen met hun huiswerk. De begeleiders zijn studenten van de universiteit die speciaal getraind worden voor de begeleiding.

This is one our own locations. On a normal weekday, we teach about 140 kids in the ages from 13 to 18. We have a total of six locations (three of our own, three schools). Each location has its own location manager, who makes sure there are tutors each day to help the kids with their homework. The tutors are university students who get a special training in how to teach the children.

Elk kind heeft zijn/haar eigen werkruimte waar ze studeren alvorens overhoord te worden door een begeleider. Ze zijn aanwezig tussen 2 uur en half zeven. Vroeger gaf ik de begeleiding zelf, maar tegenwoordig doe ik dat nog maar een keer per week en ben ik verder op kantoor aan het werk. Ik vind het leuk om uit mijn kantoor te ontsnappen en naar een locatie te gaan om te kijken naar de kids terwijl ze studeren. Soms praat ik met ze of help ik de begeleiders met overhoren. De kinderen zijn geweldig. Ze zijn slim en grappig en vol met energie.

Each child has his/her own workspace where they prepare before being quizzed by one of the tutors. They are there from 2pm till 6.30 pm. I used to teach them myself, but nowadays I only get to be a tutor once a week; I'm at the office for the most part. I like to sneak out of my office and go to one of the locations to watch the children as they study. Sometimes I talk to them or help the tutors quiz them. The kids are great. They're funny and smart and energetic.

Op dit moment werken er zestig mensen in mijn bedrijf. 60 ja. Dat is inderdaad heel veel. Toen deze foto gemaakt werd (juli 2005) waren dat er nog 40. Het is een jonge groep enthousiaste en flexible mensen en ik ben vaak erg trots op ze.

At the moment sixty people work for my company. Yes, 60. That's a lot. When this picture was taken (July 2005) we only had 40. It's a young group of enthusiastic and flexible people. I'm proud of this group a lot.

So this is work. I created it myself. It's the place I wanted to be most for a good four years. It's the best thing I ever accomplished. It's what kept me up at night. It's where I met beautiful people. It's what I dreamt of, lived for, cried about, fought for, stuck with and clung to. It's what ties me down now. And what I can't let go. It's my beautiful monster.