Porch party

Marsha uses me as a model.

Robert, Marsha, Lucy, Jumbo Shrimp and myself.

Thinks heat up as an idea for a porch movie unfolds.

Jumbo Shrimp sure can sing!

Seattle Public Library

Washington State

New York Pictures

Taking a walk

(Translation may follow later. Sorry. Or learn to speak Dutch!)

Wat ik de hele week maar niet onder de knie lijk te krijgen in deze grote stad, is het lopen. Iedereen loopt veel en veel sneller dan ik. Overal waar ik kom, word ik ingehaald, omver gelopen, boos aangekeken. Want ik ben traag. Een obstakel. Het rondrennen en doorlopen in New York is voor de gemiddelde Europeaan echt een beetje belachelijk, zeker in deze hitte. Want uiteindelijk sta je allemaal voor hetzelfde rode stoplicht, sta je net zo lang als ik te wachten op de metro. Hebben ze zelf door hoe onzinnig al dat geren precies is? Het antwoord is nee. Het blijkt uit alles. In de metro leggen ze het je al uit via lichtbakken met daarop: 'if you're not walking, keep to your right. It keeps things moving.'

Zoals je in allerlei steden in NL kan krijgen, heb je in New York ook een tijdschrift met daarin alles wat er in de stad te doen is. Alleen moet je voor deze betalen. Time Out Magazine. Twee dollar. Het is niet veel, maar toch. Het staat boordevol informatie over de stad. Jill had er twee voor me bewaard en in de afgelopen dagen was ik weliswaar te lui om iets te doen dat in het blad staat, maar was er tijd zat om alle artikeltjes tussen de agenda’s door te lezen. Zo was er een artikel van ene Laura. The walk of shame. Zij deelt zogenaamde boetes uit aan mensen die irritante dingen doen op straat.

Dit is Laura’s top 5 van irritaties in New York:
1. Walking too slow in a crowded area: strolling is for places like Kansas and nursing homes, not NYC.
2. Stopping in an inconvenient place: if you can’t stroll while digging your gum in your purse or lighting a cigarette, then move it to the side, pal. It’s called a sidewalk, not a sidestand.
3. Walking side by side in a group of three or more: sometimes people travel in packs, and that’s okay. Walking side by side – not.
4. Irritating use of cell phone: among the crimes: texting, emailing and, worst of all, choosing obnoxious ring tones by 90s pop stars.
5. Stopping at the top of the stairs at a subway station.

Weet je wat het is? I’m Dutch. Ik begrijp irritatie. Sterker nog: ik kom uit het land van de geïrriteerde burger. Irritatie = my middle name. En ook ik bespeur dezelfde emotie in mijn lichaam. In mijn tenen, die al bij puntje 1 begonnen op te krullen. In mijn handen, die het tijdschrift iets steviger vastgrepen. In mijn kaken, die zich onvermurwbaar op elkaar klemden. Ja, ik voelde het zelfs in het spannen van spieren waarvan ik het bestaan me al enige tijd niet meer bewust was.

Ik heb – als kenner – een tip voor Laura. Laura moet nodig eens op vakantie. Vandaag nog. En bij terugkomst in New York is het misschien een leuk idee om een kopje thee te zetten, lekker in een luie stoel te gaan zitten en dan voorzichtig de top-vijf er nog eens bij te pakken…

Zooi

5 more nights!

Tennis

As I lay on the couch, my mind wanders back to last night, when we watched the boy riding his bike across the lawn and ringing his bell. He’s making circles on the grass and he keeps on ringing that damn bell. It is 3 am and there’s no need for him to do that. Why is he doing that? I decide to ignore him, because he will go away by himself. I tell the others to follow my lead. I’m in a blue baby pool with two co-workers. Friends. Co-workers. And we’re outside and the guys are singing as hard as they can to bad songs being played loud on the stereo set we put there, which is probably illegal at this time of day, but I can’t seem to find out who is responsible for all of this. But the girl is talking to me, and I am smiling, and though I don’t really get all that she’s saying at this point, we’re all here and we’re all fine and I feel like this tub is inflated with three times as much air as it actually contains.

And now I’m on the couch and my head is trying to find its way out every time I sit up, so I keep my horizontal pose and try to drink and eat as much as I can and I watch Roland Garros, because it’s the only thing on. At some point this morning the room stopped turning and now one woman is beating another, and I fade away into sleep and back again, but they’re still at it. Tree is to forest as hangover is to this. I used to have this theory that television is watched primarily by couples and kids, hermits and depressed. I have to add a fifth group. And the way I watch it makes tennis a vertical game. There is no food to be found, so I finally get myself to the upright position and – slowly, slowly – make my way to work, which has become a deserted area of dented paper cups and empty bottles with the arrogant frog label and Hawaiian necklaces. My watch is outside on the driveway. It still works. And the bag of potato chips is my quest’s X.

Gentlemen have taken over the court when I get back, but I don’t need them at prime time. I have a thousand shows to distract me with. I just think back and I miss. All of it, and you. The days keep piling on, so I can afford to. Skidding in the dark, bumping up to fluffy invisible borders that push me back. It’s all good, like ice cream, like sand castles. I get back to people running for the game I created. I listen to the girl talk about the boy she loves. I think back to that moment, I think, when you wore the mask and I held you tight, and I could’ve stayed there. I am in the driveway, dancing on my flip-flops, welcoming the night the frog took me away.

Road runner

Voorproefje uitstapje check5

Meer check5-foto's binnenkort op: http://thessa.fotopic.net/ en http://t.fotopic.net